Voorwaarden
 De adoptie moet in het kennelijk belang van het kind zijn. Hierover mag geen enkele twijfel bestaan.
Het kind heeft niets meer te verwachten van zijn oorspronkelijke ouder(s). De rechter beslist hierover en beoordeelt of de ouder zijn of haar rol als ouder nog kan en wil vervullen. Belangrijk is dus of de ouder als ouder nog iets kan of wil betekenen voor het kind. En zelfs als deze vraag met 'nee' wordt beantwoord, kan en mag er nog wel een vorm van contact tussen het kind en de ouder (blijven) bestaan, b.v. in de vorm van een omgangsregeling. Overigens is de mening van de betrokken ouder(s) bij het beantwoorden van de vraag of het kind nog iets te verwachten heeft van zijn oorspronkelijke ouder belangrijk doch niet altijd doorslaggevend.
De adoptant(en) moet(en) aantonen dat hij/zij ten minste drie jaar hebben samengeleefd met de partner/natuurlijke ouder. Dit kan op verschillende manieren, bijvoorbeeld door een samenlevingscontract en door aan te tonen dat men gedurende minimaal 3 jaar samen op hetzelfde adres woont.
De adoptanten mogen niet de grootouder van het kind zijn en zij moeten ten minste 18 jaar ouder zijn dan het kind.
Het kind moet op de dag van het verzoek minderjarig zijn. Als het kind 12 jaar of ouder is, moet het zelf geen bezwaar hebben tegen de adoptie. Indien het kind nog geen 12 jaar is, maar wel goed zijn/haar mening kan geven en beseft wat de gevolgen zijn van wat hij of zij zegt, dan telt zijn/haar mening ook.
Zolang de oorspronkelijke ouders het gezag nog uitoefenen, is adoptie niet mogelijk. Verder moeten zij uitdrukkelijk geen bezwaar hebben tegen de adoptie. Als zij wel bezwaar hebben, kan de rechter dit maar in drie gevallen naast zich neerleggen:
- de ouders hebben niet of nauwelijks met het kind in gezinsverband samengeleefd;
- het kind is ernstig verwaarloosd door de ouders;
- de ouder is veroordeeld wegens een ernstig misdrijf jegens het kind, zoals incest.
|
