De hoofdpersoon in dit boek is Emma, een meisje van bijna 16. Haar vader
is een stuk ouder dan haar moeder, en heeft al twee kinderen uit een vorig
huwelijk: halfbroer Remi (is een aanstaande vader, woont samen met Amber)
en halfzus Hanneke (woont alleen in Amsterdam). Emma heeft verder geen
'volle' broertjes of zusjes, en ze heeft haar hele leven al het gevoel
dat ze een buitenbeentje is in haar familie: ze heeft helemaal geen overeenkomsten
met haar vader of moeder.
Af en toe heeft ze het daar heel moeilijk mee.
Op een gegeven moment vertelt ze aan haar vriendin Karlijn waar ze mee
zit, en die zegt haar dat ze het er eens met haar ouders over moet hebben
als ze er zo onzeker over is. Als haar moeder op een gegeven moment aan
haar vraagt waarom ze zo stil en verdrietig is, vraagt ze haar of ze misschien
geadopteerd is.
Haar moeder schrikt hiervan en vertelt haar dan dat haar vader niet echt
haar vader is: ze is een KID kind. Ze schrikt hier heel erg van en snapt
het ook niet, maar haar moeder legt het haar uit:
Sander ('de man die mij opvoedt', zoals Emma later zo grof zegt) dacht
dat hij gelukkig was in zijn vorige huwelijk met Hannah en Remi, en wilde
geen kinderen meer met zijn toenmalige vrouw, dus had hij zich laten steriliseren.
Omdat hij toen Emma's moeder tegenkwam, en toch samen met haar een kind
wilde, heeft hij dit ongedaan laten maken. Maar dan is de kans al kleiner
dat een vrouw zwanger wordt, en aangezien Emma's moeder ook niet meer
erg jong was, lukte het maar niet. Na een aantal onderzoeken bleek dat
Sander erg slecht zaad had. Toen besloten ze om kunstmatige inseminatie
te proberen, met het zaad van een donor.
In dit boek lees je hoe Emma hiermee omgaat, maar verder ook de alledaagse dingen in het leven, zoals school, saxofoonles, schaatsen en jongens.
Ik vind dit zelf een erg leuk boek, en voor degenen die Caja Cazemier
niet kennen, het is een beetje de stijl van Carry Slee. Ik vind wel dat
Emma een beetje overdreven reageert, je vader blijft toch je vader. Door
je ouders word je opgevoed, ook al zijn het niet je biologische ouders.
Maar ik ben hier natuurlijk mee opgevoed, en als je zoiets op je 16e te
horen krijgt, lijkt me dat toch wel moeilijk.
Er zitten een paar leuke details aan het boek, bijvoorbeeld de kafttekening.
Je ziet aan de onderkant het hoofd van een meisje dat naar boven kijkt,
en aan de bovenkant een zwart hoofd met vraagtekens erin dat naar beneden
kijkt. Het boek zelf is een beetje fuchsiaroze, wel apart, en toen ik
eens goed naar de kaft keek, viel het me op dat, de vraagtekens over de
hele kaft lopen, alleen boven aan het boek (bij de zwarte man) zijn het
vraagtekens, en naarmate het verder naar beneden loopt worden het spermazaadjes.
Dit vond ik wel grappig bedacht.
Ik ben verder erg over dit boek te spreken, het is gewoon een leuk boek,
hoewel het niet over een thuissituatie gaat met twee moeders. Maar ik
vind het ook wel leuk om te weten voor wat voor soort mensen KID nog meer
een oplossing is om een kind te krijgen. Ik vind overigens Caja Cazemier
een zeer leuke schrijfster, ik heb toen ik wat jonger was ook een ander
boek van haar gelezen: Portret van Sanne, en dit gaat over een meisje
dat er zelf achterkomt dat ze lesbisch is. Andere boeken van haar die
ik erg goed vind zijn: Minkes Tegenbeeld, Iris en Te Snel.
Dit boek is geschikt voor kinderen vanaf een jaar of 12.
KID kind is genomineerd voor de Jonge Jury 2002 (= gekozen door tieners zelf).
