Uitgesproken!

"......... We komen in Leiden in de kliniek voor het eerste gesprek. Doodzenuwachtig en verlegen voor alle mensen die in de wachtkamer zitten. We worden doorverwezen naar de tafel met tijdschriften: we zullen zo opgeroepen worden voor het invullen van de formaliteiten.
Na enkele minuten steekt één van de dames haar hoofd door het loket en BRULT door de wachtruimte, terwijl ze ons aankijkt: "Wie van u wordt geïnsemineerd?"
We voelden ons net een stel koeien!!!
Nu, 3 jaar later en gelukkig eindelijk zwanger, lachen we er heel hard om maar wat was dát een vertoning!!........."

"......... Wij zijn een paar jaar bezig geweest en na bijna de hoop opgegeven te hebben ben ik sinds 1½ maand in verwachting. Voor mezelf klinkt het heel onwerkelijk maar voor mijn partner heel beangstigend. Erover praten en er mee bezig zijn is toch allemaal anders dan wanneer het echt een feit is dat je samen een kind krijgt. Ondanks het begrip dat je nooit samen een kindje kunt maken heeft ze moeite met het idee dat ik van een een vreemd iemand (anonieme donor) zwanger ben en dat ze moeder wordt omdat ik een baby krijg. Ze is bang dat ze er geen gevoel bij krijgt........."

"......... Ik heb me nooit werkelijk buitengesloten gevoeld, was wel erg benieuwd hoe het nou aanvoelde om zelf zwanger te zijn en zo'n prachtige dikke buik te hebben!
Ook na de geboorte voelde ik me snel moeder, het voelde gewoon heel vertrouwd. Ik beschouw hem ook werkelijk als mijn zoon, dat er biologisch gezien niks van mij in zit valt weg, dat is totaal onbelangrijk. Helemaal als je ziet wat je zo'n kind zelf mee kan geven, qua persoonlijkheid.
Het is het mooiste wat ons is overkomen. (Ik weet het het klinkt vreselijk cliché maar het is echt zo.)........."

"......... Na het lezen van jullie bericht, dat je door de vooraad van het 'bekende' zaad heen bent en daarmee aangeeft dat het best zwaar is, kan ik je alleen nog veel succes en doorzettingsvermogen wensen. Wij zijn 2,5 jaar bezig en daarvan 0,5 jaar met actief insemineren. En dit valt ons al zwaar. Ook wij zitten met een slinkende vooraad, we hebben nog voor drie keer. De 'bekende' donor houdt op met doneren in het ziekenhuis. Ook herken ik het gevoel van ouder worden van ons, en de paniek die ons soms daarom om het hart slaat. Maar we doen het ergens voor!! We wensen een kindje en hebben daar veel voor over. Ik vind dat we daar ook trots op mogen zijn!!........."

"......... Wij hebben nu drie gesprekken gehad in Veghel. Maar vanwege het beperkte aantal donoren was het advies al bij het eerste gesprek: zoek een eigen donor........."

"......... Ons eerste gesprek in Leiden was erg prettig, behalve gesprekken met de arts over hoe het gaat, familie relaties die wij zelf hebben was er geen enkele reden om voor ons te denken dat wij "gescreend" werden. We werden, worden, door de arts goed geïnformeerd en hij is zeer meegaand en behulpzaam in het meedenken in het bedenken van oplossingen voor problemen waar wij nu mee geconfronteerd worden........."

"......... Ook wij zijn onze behandeling gestart in de kliniek in Leiden.
Het eerste gesprek was met een verpleegkundige, die wat gegevens van ons opnam (van beroep tot erfelijke ziektes tot duur van onze relatie enz.) en met ons besprak wat onze motivatie was om kinderen te willen op deze manier. Ze benadrukte de verantwoordelijkheid die we op ons namen door een kind te verwekken met donorzaad en verzekerde zich ervan dat wij hierover bewust hadden nagedacht. Verder moesten we aangeven aan welke uiterlijke kenmerken de donor moest voldoen en moesten we kiezen tussen een A of B donor.
Wij vonden het een prima gesprek en hebben het zeker niet als 'keuring' ervaren!........."

"......... Het leek allemaal zo mooi en eenvoudig te gaan worden via de kliniek in Flevoland die zeer welwillend tegenover onze plannen staan en zelfs zonder uitgebreide screening een 1ste afspraak met ons hebben gemaakt voor eind september. Met onze eigen donor die voor dit bezoek aan de kliniek over komt van 700 km verderop. Nu belde ik ze eens (omdat hij ook mee gaat) of het niet handig zou zijn dat als hij er toch is, hij direct kan doneren zodat wij dat alvast voor elkaar hebben. Nu wil het geval dat de kliniek niet zelf invriest, daarvoor werden we verwezen naar een commerciële spermakliniek in Barendrecht. Vol goede moed daar heen gebeld (met het idee van 'voor geld is tegenwoordig alles mogelijk') en nu kreeg ik daar te horen dat er eerst allerhande onderzoek bij hem moet plaatsvinden, een half jaar na de uitslagen nog eens onderzoeken en dan kan er gestart worden. Opgewekt deelde ik mee dat hij zich onlangs op zo'n 40 dingen heeft laten testen, alle bloedtesten goed, geen HIV en ook geen risicovolle levenswijze dus........ Maar nee hoor, dat risico willen zij (?) niet nemen. Wat een gedoe zeg, terwijl de hele wereldbevolking zonder tests vrolijk kinderen mag krijgen is dat dus niet voor ons weggelegd, zelfs niet als alle voorbereidingen zijn getroffen........."

"......... Bij mij werd ook vooraf het zaad gecapaciteerd, d.i. de sterkste zaadcellen werden extra geactiveerd. Deze bewerking duurt ongeveer een uur. De laborante zei altijd "we maken er superzaad van". Bij mij werkte het ook heel psychologisch: ik had het gevoel dat de situatie zo optimaal mogelijk was, dat het hele kleine beetje dat we zelf 'in de hand hadden', zo goed mogelijk gedaan werd........."

"......... Ik heb ontzettend veel bewondering voor je dat je ondanks de reacties om je heen toch besloten hebt om nog een tweede kindje te krijgen. Het is jammer dat de mensen altijd zo hard en onnadenkend kunnen reageren. Jammer dat ze boven je gaan staan met een opgeheven vingertje en niet onder of naast je om je op die manier een steuntje in de rug te kunnen geven. Je moet er inderdaad boven staan zoals je zelf ook wel zegt, maar dat is rationeel. Emoties zijn dan duidelijk zo heel anders. Zet maar door, ze kunnen langer over je lullen dan van je eten zegt mijn moeder en ook: doe wat je wilt kletsen doen ze toch, dus........."

	uitspraken@kidkids.nl
		1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11 - 12